Verslag dag 7 door Niels

image1Zaterdagochtend de laatste rit van deze 10e editie Duchenne Heroes. De stemming zit er op het hele Duchenne-kamp goed in,
de finish kan iedereen bij wijze van spreken al ruiken! Een snelle blik op mijn smartphone en het zou redelijk droog blijven. Na het bekende brinta ontbijt (met krenten, rozijnen, honing en kaneel), de fiets gereed gemaakt (sportrepen van Powerbar, sportdrank).

Zo tegen 8.20u ben ik van start gegaan, en onderweg wat gefilmd. Deze regio ken ik als mijn achtertuin, dus welke klimmen en paden in het verschiet lagen dat was mij goed bekend. Heerlijk glooiend was het fijn rijden. Na wat positiewisselingen met de groepsleden, heb ik ze verloren onderweg en ben tussentijds nog 3-4 keer gestopt om te wachten wanneer ze naderden/passeerden. In de tussentijd een reepje gesmikkeld en wat gedronken. Helaas pas bij het eerste controlepunt in Heijen getroffen en besloten om op te splitsen. De achillespezen waren vanaf Afferden mooi warm en soepel, dus het tempo tot aan Reichswald was heerlijk. Ook onderweg met andere groepen mee gereden, tot in het bos. Daar in Reichswald zijn lange klimmen te vinden, en ook recht-toe-recht-aan lanen. Op gegeven moment hoorde ik van Mister Duchenne (Ruud Lamme, Team Een Nieuwe Start) positieve geluiden: ‘zo Niels, jij draait lekker tempootje’. Het ging gewoon heerlijk. Tot de route vanaf Milsbeek weer omhoog draaide door Reichswald en van tweede checkpunt weg keerde. Verleiding was in die grote hoosbui om over de weg maar naar het checkpunt te koersen, maar toch gekozen voor de modderige tracks. Al met al rond 13.15u (zo uit het hoofd) op 2e checkpunt wat gedronken, een banaan gesmikkeld en weer verder. Op naar het rendez-vous punt in Nijmegen aan de d’Almaresweg. De bekende vaste routes van Groesbeek-Nijmegen waren ook erg bekend en lagen in het zonnetje op te drogen. Lekker gereden en bij het rendez-vous punt mijn windblokker laten drogen en de beentjes los gereden.  Daarna geduldig wachten tot het opstellen voor de ere-ronde dwars door Nijmegen met de uiteindelijke intocht op Park Brakkensteijn. Helaas weigerde mijn camera, dus zelf heb ik er geen beelden van 🙁 Maar de indruk blijft! Geweldig om mijn ouders en vrienden en bekenden nu eindelijk weer te zien en in de armen te sluiten!

Laat een reactie achter...