Zaterdag 21 september

imageNog steeds hondsberoerd die hoest in mijn keel. En dat op de laatste dag… Gezien het tempo wat gereden gaat worden hebben we overleg met elkaar gehad en besloten dat ik vanaf CP1 (Ottersum) mee rijd. Ik baal toch, want het liefste rijd je elke dag de volle mep :'(

Na het uitzwaaien van Sieto en Erwin maar naar de camper gewandeld en geholpen met het inruimen ervan. Zo tegen 9.30u waren we in Gennep, waar ik snel op internet een blik wierp waar het team zich bevond. Als ik even tijd heb dan kon ik warmgereden aanhaken. Maar onderweg naar het checkpoint kwam ik de heren in volle gang al tegen, dus hup er aan mee haken.

Bij CP1 in Ottersum troffen we nog vrienden, familie en bekenden aan. Met wat kort bijpraten en een beetje drinken zijn we gelijk met zijn drieën verder gekoerst naar CP2 in Groesbeek/Breedeweg. De omgeving ken ik hier veel beter dus dat trapt ook lekkerder door.

Zo tegen 12.30u waren we bij de Breedeweg aangekomen en nuttigde ik voor het eerst mijn boterhammen. Zelfs Sieto stond versteld te kijken! Met wat extra druiven in de maag al snel weer verder gereden. En de route liep over mijn vaak gereden traject ‘MTB route rood en groen’. En dat rijdt toch echt heerlijk als je herstellende bent of kwakkelend. Uiteindelijk aangekomen bij de sportvelden in Nijmegen heerlijk neergestreken op een stoel en de iso-deken om me heen geslagen om mij warm te houden.

Zo rond 15.15u waren alle fietsers binnen en werd snel een groepsfoto gemaakt. Daarna in colonne onder begeleiding van vele motoragenten door Nijmegen richting Waalkade en over het Keizer Karelplein en Sint Annastraat terug naar Park Brakkenstein.

Zo rond 16.00u naderden we als colonne het park. Ik wist niet wat me te wachten stond, maar was al enorm blij Paul en Eva te treffen in de toeschouwers voor we het park op reden. Niet veel later brak iets in mij en vloeiden mijn tranen voluit.. Alle toeschouwers die je aanmoedigen, feliciteren, de Duchenne-kids die met rolstoel of hulpfiets mee reden op weg naar het veld… Adembenemend indrukwekkend! Voor mij viel een enorme druk weg, al baal je natuurlijk dat je door de verkoudheid enkele mooie dagen en routes hebt moeten laten schieten. Maar trots dat ieder voor zich meters gemaakt heeft en grenzen verlegd heeft. Mijn ouders waren ook en ik kon ze niet zo snel ontwaren in het publiek, ook Joyce en Lilian troffen we, evenals Cindy, Sander en Ruben en de ouders van Erwin. Ook de zoon van Sieto, Quint, was er bij. Nou ja, veel meer is te zien op de film op onze website om een klein beetje een idee te krijgen wat er los barstte.

Uiteindelijk is ieder op zijn/haar manier een hero:

  • de vrijwilligers die voor dag en dauw ontbijt verzorgen, de posten bemannen, de spieren loskneden, de EHBO verlenen, de ‘net-dat-duwtje-in-de-rug’ geven als je zwaar zit.
  • de deelnemers, zowel individueel als teams, die elkaar (onverwacht) helpen tijdens GPS problemen of materiaal pech of valpartijen.
  • maar vooral de Duchenne kids, die continue moeten vechten voor elke nieuwe dag…. iets waar ze nooit om gevraagd hebben maar wel mee geconfronteerd worden zonder dat er zicht is om op korte termijn een medicijn te krijgen die ze van het knokken verlost en een gezond lichaam terug geeft.

Ik kijk terug op een enorm indrukwekkende week, waar ik mijzelf (ondanks trainingen) meermalen ben tegengekomen. Want rijden op rotsgrond of steile hellingen, dat is een ding, maar het klimmen in urenlange  durende zompige modder…..da’s vers twee. Wel hebben de beentjes aanzienlijk zich kunnen ontwikkelen. Iets wat ik na herstel van verkoudheid toch verder mee ga, want dat mountainbiken is echt heerlijk! Maar dan moet die digitale GPS zich toch wel beter beheersen want zoveel storingen als uitval wil ik liever niet meer meemaken.

Laat een reactie achter...