Vervolg sportkeuring

IMG_0039_0964 Een week verder, en dus ook weer een korte update van mijn zijde. Vorige week had ik de sportkeuring ondergaan, en op het moment dat ik eindelijk op de spreekwoordelijke pijnbank (fiets) zou worden aangesloten begaf de ademanalyse-apparatuur het.

Dus donderdag 6 juni een vervolg…

Ik had donderdagavond om 21.15u afgesproken te gaan fietsen, dus reed bijtijds aan naar Venray. Gekleed in onze teamkleding en uitgedaagd door team-maat Erwin, was ik er helemaal klaar voor. Voor vertrek uiteraard eerst even goed gegeten. De maaltijd nu een bordje spaghetti, en een halve liter sportdrank, daar zou ik het maar even mee moeten doen.

De arts herkende mij al, en begeleidde me alvast naar de kamer waar de fietstest plaats zou gaan vinden. Eerst nog een sanitaire stop gemaakt en een verdwaalde huismus gevangen en naar buiten begeleid. Onder deskundige begeleiding kon ik plaats nemen op de fietscomputer, een soort hometrainer. Met ontbloot bovenlichaam kon ik alvast rustig inrijden terwijl de specialist mij ging voorzien van een aantal sensoren voor de hartslag te monitoren (op borst-en rugzijde).

Daarna een passend zuurstofmasker geplaatst en ook hier kwamen de verbindingen tussen het masker en de computer te liggen. Daarna mocht ik gaan fietsen en startte de meting. Bedoeling was om in elk geval in een kadans (trap-ritme) tussen de ca. 60 en 110 omwentelingen per minuut zo lang mogelijk te blijven fietsen bij toenemende belasting. Ik zag op het display dat er ongeveer elke 10 seconden 3 Watt bijgeschroefd werd. UIteraard verliep het lekker en dacht, nou hier wordt ik echt niet warm van. Maar rond de 250 Watt begint het toch goed te transpireren. Ik kreeg meer en meer smaak maar toch kwam de man met de hamer (de verzuurde benen) roet in het eten gooien. Ondanks aanmoedigingen stokte mijn vermogen op 378Watt. Omgerekend naar specifiek vermogen kom ik op 4 Watt/kg. Gelukkig ben ik intussen een 3-4 kg kwijt, dus eigenlijk zit het al reeds op 4,1 Watt/kg. Detail, detail 🙂

Wat ik vooral belangrijk vond is het weten van mijn maximum hartslag en het omslagpunt (het punt waar verzuring plaats vindt). Want als ik dat beter weet, kan ik de sportcomputer daarop instellen en mijn trainingen nauwkeuriger inrichten. Mijn max. hartslag was op dat moment 180 bpm, en mijn omslagpunt is op 168 bpm vastgesteld.

Al met al was de sportarts erg tevreden, en ik zeker vanwege de neusverkoudheid. Ze gaf aan dat het lichaam prima in orde was. De bloeduitslagen waren ook in orde (van de week ervoor), rusthartslag was in orde, evenals de hartslag onder inspanning: een mooie krachtige klop sprak ze 🙂

Vanuit de cijfers kwam ook mijn hartslagzones naar voren, en zijn er nog tips rondom ja ja gewichtsverlies aan de orde gekomen. Ofwel: probeer wat kwijt te raken maar ga niet extreem i.v.m. het afbreken van (naast lichaamsvet) ook spierweefsel.

Na afloop kreeg ik als goedmakertje van de technische storing een mooie zachte badjas overhandigd, dus dat komt zeker van pas! Al met al een hele mooie ervaring, zo’n sportkeuring.

Voor dit weekend ga ik weer mijn rit in/rond Groesbeek rijden, en poog binnenkort het woon-werkverkeer naar 2 dagen per week te trekken.

Tot volgende keer!

Groet,

Niels

 

Laat een reactie achter...